24 بهمن سالگرد درگذشت پریشادخت شعر فارسی بانو فروغ فرخزاد هست. به همین بهانه شعری از فروغ رو در این پست قرار دادم. بخونید و ببینید که چگونه فروغ بی پروا در مورد زندگیش صحبت می کنه که هنوز که هنوزه بعد از 5 دهه جامعه مرد سالار ما آن را موجب سرافکندگی خود می بیند که در چنین مملکتی زنی گفته باشد: "گنه کردم گناهی پر زلذت" گنه کردم گناهی پر ز لذت کنار پیکری لرزان و مدهوش خداوندا چه می دانم چه کردم در آن خلوتگه تاریک و خاموش در آن خلوتگه تاریک و خاموش نگه کردم به چشم پر ز رازش دلم در سینه بی تابانه لرزید ز خواهش های چشم پر نیازش در آن خلوتگه تاریک و خاموش پریشان در کنار او نشستم لبش بر روی لبهایم هوس ریخت ز اندوه دل دیوانه رستم فرو خواندم به گوشش قصه عشق تو را می خواهم ای جانانه من تو را می خواهم ای آغوش جان بخش تو را ای عاشق دیوانه من هوس در دیدگانش شعله افروخت شراب سرخ در پیمانه رقصید تن من در میان بستر نرم بروی سینه اش مستانه لرزید گنه کردم گناهی پر ز لذت در آغوشی که گرم و آتشین بود گنه کردم میان بازوانی که داغ و کینه جوی و آهنین بود
نوشته شده در دوشنبه 21 بهمن1387ساعت
12:9 توسط آيسان| |
